De eerste week met Luna was zeker even wennen. De eerste dag op het strand liep ze nog een beetje "bambi"-achtig omdat de spieren gewoon slecht waren gebruikt. En omdat ze al een half jaar niet volluit heeft kunnen rennen natuurlijk. Inmiddels beweegt ze al een stuk soepeler en begint de omgeving ook te kennen.

Noëla was even wennen natuurlijk. De jaloezie is inmiddels weg en het zijn elkaars grootste vriendinnen nu. Ze kunnen heerlijk spelen. Lunu sloopt niets (behalve de bank). Ze is heel voorzichtig met de speeltjes.

De eerste dagen ging ze meteen plassen van angst als je haar riem pakte. Dat was vervelend want dat werd steeds dweilen. Een hond hoort blij te worden als het een riem om krijgt. Kan je het je voorstellen een hond die bang is voor zijn of haar riem. Maar gelukkig dat is voorbij! en nu is ze ook blij als we de riem pakken.

Ze begint van het leven te genieten en eet ook al een stuk rustiger. Niemand pakt het af en er is genoeg.

Luna heeft in het verleden waarschijnlijk verschrikkelijke dingen meegemaakt. Ze is namelijk bang voor kinderen en mensen met dingen op hun hoofd (zoals petjes of helmen). Vrijdag was er ergens een knal en toen was het paniek. Ze kwam met een noodgang op mij afgerend en ging achter mij zitten terwijl het plas er uit liep. Op zich een goed teken dat ze naar mij toe komt rennen. Maar leuk is het niet. Zal nog leuk worden aan het eind van het jaar.

Zwemmen kan ze ook en gelukkig is ze gezond. Tot nu toe is alles wat ze in het asiel zeiden niet waar. Straks blijkt ook nog dat ze niet gechipt is en ook niet gesteriliseerd zoals ze zeiden. Wat een leuk beest.